Een wereld van gevoel
Welkom bij mijn portfolio, waar ik een blik werp op mijn ziel en mijn creatieve reis. Hier komen verhalen, gedichten en projecten samen die resoneren met emotie, persoonlijke groei, de diepten van het moederschap, de zoektocht naar identiteit en de moed om kwetsbaar te zijn. Duik in mijn visuele en geschreven wereld en laat je meevoeren door de gevoelens die ik deel.
Het mooiste wat pijn deed..
Liefde is iets vreemds.
Ze komt binnen als licht, zacht, warm, alsof ze precies weet waar je het koud had.
Je laat haar toe zonder te vragen of ze blijft.
Omdat je niet durft, maar wel hoopt.
Met liefde wordt alles voller: je handen, je ogen, je dagen.
Zelfs de lucht lijkt anders te ruiken wanneer je haar naam denkt.
Maar wat niemand je vertelt, is dat de zelfde liefde je later kan breken op precies die plekken waar ze je eerst heelt.
Het is vreemd hoe iemand die ooit voelde als thuis, opeens aanvoelt als leegte.
Hoe de plek waar hun hand lag, nu brandt als water op een wond.
Liefde is mooi, ja.
Maar schoonheid is soms scherp.
Ze snijdt zacht, bijna beleefd, pas later voel je waar het bloedt.
En toch, ondanks alles, zou ik haar opnieuw kiezen.
Niet omdat het niet pijn deed, maar omdat er momenten waren waarop het leven even stopte met stormen.
Omdat iemand je aankeek, alsof je iets was dat gevonden moest worden. Omdat je even geloofde dat je genoeg was, dat je lief kon hebben zonder kapot te gaan
Misschien is dat liefde, een niet blijvend moment.
Het stukje warmte dat blijft hangen alsof je huid het onthoudt.
En misschien is het juist dat wat zo zeer doet.
Dat je weet hoe mooi het had kunnen zijn als het was gebleven.
Ik hield me stil
Ik leerde al jong hoe je klein kon blijven, zonder te verdwijnen.
Hoe je ademhaalt, zonder geluid te maken.
Hoe je huilt, zonder dat iemand het ziet.
Mijn lichaam wist dingen, die mijn mond niet durfde zeggen.
Dat stilte zwaar kan zijn
Dat wachten pijn doet.
Dat je jezelf kunt verliezen, terwijl je keurig blijft functioneren.
Er waren dagen dat ik mezelf optilde, alsof ik een kind was dat te moe was om te lopen.
Ik sprak tegen mezelf, in de zinnen die niemand hoorde.
Ik werd goed in doen alsof.
In lachen met mijn ogen, terwijl mijn borst brandde.
In sterk zijn, tot het woord zijn betekenis verloor.
’s Nachts, wanneer alles stil was, telde ik geen schapen.
Ik telde herinneringen.
Ik legde ze naast elkaar, zoals je wonden bekijkt om te zien welke nog bloeden.
Sommige deden dat nog steeds.
Ik vroeg mij af, hoeveel pijn een mens kan dragen voordat het lichaam het opgeeft of een ziel die zachtjes vertrekt zonder afscheid.
Niemand gaf antwoord.
Dus bleef ik.
Ik bleef voor de mensen die mij nodig hadden.
Ik bleef voor stemmen die mijn naam fluisterden alsof dat genoeg was om mij hier te houden.
Maar ergens onderweg vergat ik mezelf vast te houden.
Nu sta ik hier.
Niet kapot, maar ook niet heel.
Met handen die trillen en een hart dat geleerd heeft om stil te kloppen wanneer het te veel wordt.
Als je goed luistert, heel goed, hoor je het misschien.
Het geluid van iemand die al die tijd is gebleven terwijl niemand vroeg of dat eigenlijk wel ging.
Puber zijn
Puber zijn op het middelbare is niet gewoon een fase.
Het is elke dag opstaan met een lichaam dat je niet begrijpt
en gedachten die harder schreeuwen dan je stem ooit kon.
Het is door gangen lopen waarin elke blik voelt als een oordeel,
alsof iedereen constant meet of je wel 'normaal' genoeg bent.
je probeert volwassen te zijn, maar niemand vertelt hoe.
Je probeert kind te blijven, maar daar s geen ruimte meer voor.
je zit vast tussen verwachtingen van thuis, vrienden, leraren
en die van jezelf, die misschien nog wel het hardste zijn.
Het is doen alsof je niet geraakt wordt,
alsof je sterk bent, volwassen, onaantastbaar, terwijl je elke avond
in stilte probeert te begrijpen waarom je je zo alleen kunt voelen in
een gebouw vol mensen.
