Een wereld van gevoel

*nieuw* Stille geschreeuw.

Ik dacht altijd dat er een moment zou komen waarop het stil werd in mijn hoofd.

Niet leeg, gewoon, rustig.

Zoals een kamer na een lange dag, waar het licht zacht is en niets meer van je word verwacht. Waar je eindelijk kunt zitten, zonder dat er iets aan je trekt.

Het lawaai blijft.

Het begint al voordat ik mijn ogen open. Alsof mijn hoofd me voor wil zijn, me geen seconde wilt geven waarin ik nog niet weet dat ik hier ben. Dat ik weer een dag moet dragen die te zwaar voelt voor iemand zoals ik.

Mensen zeggen dat je je aanstelt of dat je het moet accepteren.

Alsof het er weer eventjes is, dat het gewoon iets is dat langskomt en weer gaat.

Maar dat gaat niet.

Dit blijft.

Ik heb geprobeerd het een naam te geven. Angst, leegte, vermoeidheid. Maar geen van die woorden past echt. Het is alles tegelijk en toch ook niets dat je kunt vastpakken. Het glipt door alles heen, zelfs door de momenten die goed zouden moeten zijn.

Ik lach op de juiste momenten. Niemand merkt iets op.

Dat is misschien nog wel het ergste, dat je zo goed wordt in het doen alsof dat het bijna lijkt dat je het heb verzonnen.

Dat het er niet echt is want niemand kan het zien. Je functioneert nog, je staat nog op en je praat nog.

“Het gaat wel” het meest genoemde zinnetje.

En ergens haat ik mezelf daarvoor.

Niet omdat het een leugen is, maar omdat ik wil dat het waar is.

Als alles stil wordt, komt het dichterbij. Dan is er niets meer om me achter te verstoppen. Geen stemmen, geen afleiding, alleen dat klote gevoel dat zich langzaam uitbreidt. Soms probeer ik het weg te ademen. Je hebt geen reden om je zo te voelen. Het gaat toch goed? Er zijn mensen die het erger hebben.

Het helpt niet. Het maakt het alleen zwaarder.

Ik heb mensen horen zeggen dat het beter wordt. Dat er een dag komt waarop je terugkijkt en denkt: Ik heb het overleefd.

Ik probeer me die dag voor te stellen, echt waar. Ik probeer te voelen hoe dat zou zijn, hoe vrij.

Alles wat ik kan zien is morgen. Nog een ochtend met lawaai dat me wakker maakt en me wakker houd tot diep in de nacht. Nog een dag waarop ik moet doen alsof. Nog een avond waarop ik mezelf weer tegenkom en niet weet waar ik heen moet met alles wat in me zit.

Misschien is dat wat accepteren is.

Ik weet het niet.

Maar het enige wat ik hoor is dat ik er nog ben, maar is dat genoeg?

Geen liefde.

Het begon niet als iets groots.

Niet met blauwe plekken die iemand kon aanwijzen, niet met geschreeuw waar buren wakker van lagen.

Het begon met kleine dingen.

Met handen die net iets te lang bleven liggen, met woorden die zogenaamd grapjes waren en met blikken die je huid lieten krimpen zonder dat je wist waarom.

Je leerde snel dat verwarring gevaarlijk was, dus noemde je het normaal.

Je noemde het liefde, je noemde het “zo gaat dat hier”.

Je lichaam wist het al eerder dan jij, de verstijving, de adem die hoog ging zitten en dat gevoel dat je even uit je zelf stapte en van bovenaf toekeek.

Maar je zei niets.

Er was geen bloed, geen bewijs.

Alleen het geschreeuw dat zich herhaalde in je hoofd en het gevoel dat er iets niet klopte.

En telkens wanneer je bijna woorden had gevonden, kwam er een stem.

Een stem die zei: “Je overdrijft, doe niet zo gevoelig. Dit is ons geheim”.

Dus je werd kleiner.

Je lachte het hardst wanner je wilde huilen, je knikte ja wanneer je eigenlijk nee bedoelde.

’s Nachts lag je wakker en vroeg je je af waarom je je zo vies voelde, terwijl niemand iets kon zien.

Je probeerde het logisch te maken.

Misschien lag het wel aan jou, misschien had je het verkeerd begrepen en misschien moest je gewoon dankbaar zijn.

En dat is hoe het werkt.

Niet met sirenes, niet met drama. Maar met stilte die steeds zwaarder wordt.

En dan komt de woede, het verdriet en het besef dat je iets hebt gedragen
dat nooit van jou was.

En ergens tussen de brokstukken
vind je een waarheid die altijd al bestond:

Dat wat er gebeurde,
geen liefde was.

 

Zonder naam

Hoe leg je een gevoel uit dat geen naam heeft?
Een gemis zonder gezicht.
Geen persoon die je kunt aanwijzen,
geen plek waar je naar terug kunt gaan.

Het is er gewoon.
Zacht aanwezig, maar onmiskenbaar.

Een leegte die niet schreeuwt,
maar fluistert.
Die zich nestelt in de stiltes van je dag,
in de momenten waarop alles eigenlijk goed zou moeten voelen.

Alsof je hart iets herkent
wat je handen nooit hebben vastgehouden.
Alsof je rouwt
om iets wat nooit echt heeft bestaan
en toch voelt het als verlies.

Het zit in die onverwachte brok in je keel.
In dat kleine steekje wanneer je even alleen bent.
In het verlangen naar… iets.
Maar wat precies, dat weet je niet.

Je mist geen persoon.
Je mist geen herinnering.
Je mist een gevoel.
Een volledigheid.
Een stukje dat ergens lijkt te ontbreken,
zonder dat je kunt aanwijzen waar het ooit zat.

En misschien is dat het moeilijkste:
rouwen om iets onzichtbaars.
Verdriet voelen zonder duidelijke reden.
Uitleg willen geven,
maar alleen stilte kunnen aanbieden.

Het is een gemis zonder vorm,
zonder naam,
zonder verhaal.

En toch
draag je het elke dag
met je mee.

chronisch pijn

 

Chronisch pijn, het is wakker worden zonder helemaal uitgerust te zijn.

Het is slapen met hoop en wakker worden met teleurstelling.

Het is je lichaam dat al “nee” zegt voordat de dag überhaupt begonnen is.

Het is uitleggen dat je pijn hebt, terwijl je weet dat niemand het echt kan zien.

Geen gips, geen wond, geen bewijs.

Alleen jij en dat stille geschreeuw van binnen.

 

Chronische pijn steelt.

Niet in een keer, maar beetje bij beetje.

Het steelt spontane plannen, onbezorgd lachen, de versie van jezelf die nooit hoeft na te denken over opstaan.

Het steelt woorden omdat “het doet pijn” de lading nooit dekt.

Het steelt energie, dat zelfs ademen als werken voelt.

 

Je leert glimlachen terwijl alles in je schreeuwt.

Je leert sterk zijn, niet omdat je dat wilt, maar omdat je geen keuze hebt.

En soms, als niemand kijkt, breek je.

Niet luid. Niet dramatisch.

Maar stil, met tranen die je wegslikt omdat je niemand weer wilt belasten.

 

Het moeilijkste is niet de pijn zelf.

Het is rouwen om wie je was.

Om wat je had kunnen zijn en om de dagen die nooit meer vanzelfsprekend zullen voelen.

 

En toch, sta je er nog.

Met een lichaam dat tegenwerkt, maar een hart dat blijft vechten.

Elke dag dat je opstaat is een overwinning die niemand ziet.

Elke lach is een daad van moed.

 

De stilte die heelt.

Er hing een stilte in de kamer die niemand had uitgekozen.

Geen zachte, warme stilte die geruststellend is maar eentje die te veel wist.

Een soort stilte die langs de muren kruipt en zich in je borst nestelt alsof ze je ademhaling telt.

Ik zat daar, handen gevouwen, alsof ik iets moest vasthouden dat allang door mijn vingers was geglipt.

De klok tikte, harder dan ooit en elke seconde voelde als een kleine herinnering aan alles wat ik niet durfde te zeggen.

Want woorden zijn soms te scherp, ze snijden open wat nog maar net dicht is.

Dus ik koos voor zwijgen, maar dat deed het meeste pijn.

Want als je niets zegt, begint je hart te fluisteren.

Maar de stilte drukte niet alleen meer op mijn borst, alsof ze eindelijk begreep dat ik geen oorlog meer kon voeren met wat ik voelde.

De stilte was anders.

Ze legde geen gewicht op mijn schouders, maar maakte ruimte in mijn hoofd.

En in die ruimte vond ik iets terug, iets waarvan ik niet wist dat ik het kwijt was: rust.

Ik hoorde weer hoe de regen tegen het raam tikte, hoe mijn eigen hart rustig klopte en hoe de kinderen lachte in een kamer verderop.

Het was alsof het leven zachtjes een hand op mijn rug legde.

In die stilte heb ik mezelf teruggevonden.

Niet ineens, niet in een moment, maar laagje voor laagje.

En ergens in dat stille landschap leerde ik, soms zegt stilte meer dan alle worden die je ooit heb moeten slikken.

Het mooiste wat pijn deed..

Liefde is iets vreemds.

Ze komt binnen als licht, zacht, warm, alsof ze precies weet waar je het koud had.

Je laat haar toe zonder te vragen of ze blijft.

Omdat je niet durft, maar wel hoopt.

 

Met liefde wordt alles voller: je handen, je ogen, je dagen.

Zelfs de lucht lijkt anders te ruiken wanneer je haar naam denkt.

 

Maar wat niemand je vertelt, is dat de zelfde liefde je later kan breken op precies die plekken waar ze je eerst heelt.

 

Het is vreemd hoe iemand die ooit voelde als thuis, opeens aanvoelt als leegte.

Hoe de plek waar hun hand lag, nu brandt als water op een wond.

 

Liefde is mooi, ja.

Maar schoonheid is soms scherp.

Ze snijdt zacht, bijna beleefd, pas later voel je waar het bloedt.

 

En toch, ondanks alles, zou ik haar opnieuw kiezen.

Niet omdat het niet pijn deed, maar omdat er momenten waren waarop het leven even stopte met stormen.

 

Omdat iemand je aankeek, alsof je iets was dat gevonden moest worden. Omdat je even geloofde dat je genoeg was, dat je lief kon hebben zonder kapot te gaan

 

Misschien is dat liefde, een niet blijvend moment.

Het stukje warmte dat blijft hangen alsof je huid het onthoudt.

 

En misschien is het juist dat wat zo zeer doet.

Dat je weet hoe mooi het had kunnen zijn als het was gebleven.